دوره 1، شماره 44 - ( دی ماه 1389 )                   جلد 1 شماره 44 صفحات 191-208 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rastgar A, Ansari Rahi G, Habibi L. Super-Personal Communication In Provoking Of Staff “Taking Oneself Of Ourselves To Organization”. cs. 2011; 1 (44) :191-208
URL: http://cs.shahed.ac.ir/article-1-798-fa.html
رستگار عباس‌علی، انصاری رنانی قاسم، حبیبی لیلی. ارتباط درون فردی دربرانگیختگی کارکنان «خویشتنِ خویش را به سازمان ببریم». راهبردهای بازرگانی-دانشور رفتار سابق-. 1389; 1 (44) :191-208

URL: http://cs.shahed.ac.ir/article-1-798-fa.html


، : a_rastegar_2005@yahoo.com
چکیده:   (6506 مشاهده)
ارتباط مؤثر از خویشتن آغاز می‌شود. ارتباط درون فردی شالوده ارتباطات دیگر می‌باشد. خود شکوفایی، به راستی رساندن هستی، ظهور و بروز خلاقیت، نوآوری، قابلیت‌ها، توانمندیها و در یک کلمه تحقق خود یک فرد در سازمان با ارتباط درون فردی میسر خواهد شد. نشان‌گرهای این نوع از ارتباط؛ خودبودن، خود را بودن، خود حرمتی، خود را دگرگون‌کردن، خود را شناختن، خودکاوی است که بیشتر کارکنان به خاطر غفلت از آن‌ها، خویشتنِ خویش را در بیرون از سازمان جا می‌گذارند.در همین راستا، پژوهش حاضر بر آن شد تا بر اساس نمونه‌گیری طبقه‌بندی تصادفی در دانشگاه تهران، ارتباط درون فردی را مورد مطالعه و بررسی قرار دهد. روش پژوهش بر اساس روش پژوهش توصیفی از نوع همایشی قرار گرفت و روش تجزیه وتحلیل داده‌های آماری پژوهش بر اساس ساختار فرضیه‌ها، ماهیت داده‌ها، و اهداف پژوهش به روش تحلیل مسیر مدل توسعه‌یافته‌، رگرسیون است بنا نهاده شد. همچنین به منظور پی بردن به متغیرهای زیربنایی پدیده‌ها و تلخیص مجموعه‌ای از داده‌ها با هدف تأیید نشانگرهای متغیر مستقل ارتباط درون فردی، روش تحلیل عاملی تأییدی به کار گرفته شد.از این طریق تعیین گردید که نشان گرهای خود بودن، خودرابودن، خودراکاویدن، عزت نفس، خود را دگرگون کردن و خود را شناختن، بیانگرها، و تبیین‌کننده‌های مناسبی برای ارتباط درون فردی‌اند. اما با توجه به آزمون فرضیه‌های پژوهش به روش تحلیل مسیر مشخص شد که،هر چند از نظر کارکنان دانشگاه تهران نشان‌گرها مذکور معّف‌های خوبی برای ارتباط درون فردی‌اند، امّا در برانگیختگی آنان در کارشان هیچ تأثیری نداشتند. به عبارت دیگر کارکنان دانشگاه تهران تنها بخشی از ابعاد وجودی خود را به دانشگاه می‌برند و بخش اعظم آن را در بیرون از دانشگاه جا می‌گذارند.
متن کامل [PDF 479 kb]   (623 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دوفصلنامه علمی پژوهشی راهبردهای بازرگانی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Business Strategies

Designed & Developed by : Yektaweb